“Wat een mooie rok heb je aan!”

Isadora Lopes Alves doet verslag van de filmavond voor de vrijwilligers van vanHouten&co

De vrouw naast mij in de kleine zaal kijkt me aan met een vriendelijke glimlach. Ik deel haar enthousiasme, want het is inderdaad een mooie rok – en hij zit ook echt superlekker. Ze lacht en zegt dat ze er toen ook een had, maar die van haar zat wat strakker om de heupen, wat helemaal niet handig was om te fietsen.

Toen. Nu. Een leeftijdsverschil dat we niet konden ontkennen.

Eigenlijk begon het al toen ik als 36-jarige vrouw de foyer van Theater Aan de Slinger binnenliep. Het voelde meteen als een onuitgesproken thema van de avond: de zogenaamde generatiekloof. In een zaal met meer dan 50 mensen waren er zeker 40 boven de 60. Je weet wel – mensen die de tijd hebben om vrijwilligerswerk te doen.

Maar nu zat ik er ook bij, letterlijk mijn vrijwilligerswerk aan het doen (een evenement bijwonen zodat ik er later – nu dus – een verhaal over kan schrijven). Hoor ik hier wel thuis? Of moet ik me misschien bezighouden met dingen waarmee andere mensen van mijn eigen leeftijd zich bezighouden?

Ontspannen avond uit als bedankje voor vrijwilligers

We waren er allemaal om een film te kijken als bedankje voor de tijd en energie die we steken in allerlei projecten en activiteiten van vanHouten&co. Zo’n avond biedt vanHouten&co ieder jaar aan de vrijwilligers aan. Dit jaar draaiden ze de film Boomers. Ik vond dat heel passend. Nee, niet omdat waarschijnlijk de grote meerderheid in de zaal ook een boomer was. Maar omdat ik iets van mijn eigen ervaringen herkende in de hoofdpersoon.

Bob (gespeeld door Huub Stapel) is een boomer die dat feit heel hard probeert te ontkennen. Hij heeft een vriendin die decennia jonger is dan hij, wil zich niet bezighouden met de mantelzorg voor zijn moeder met dementie en heeft een aantal fysieke probleempjes waarmee hij nog niet naar de dokter wil. Hij probeert te passen in een wereld die misschien niet meer van hem is. Door dit te blijven ontkennen raakt hij steeds verder verwijderd van zijn vriendengroep, totdat het leven hem uiteindelijk inhaalt.

Er werd hard gelachen om herkenbare scènes, zoals toen Bob zijn moeder probeerde te helpen om de tv uit te zetten en zij het verschil tussen de mobiele telefoon en de afstandsbediening niet kon zien. Of toen de vriendengroep elkaar anekdotes vertelde over het niet goed kunnen horen tijdens een gesprek op een feest of over vergeten wat je wilde zeggen midden in een gesprek. En ik zag ook tranen die weggeveegd moesten worden toen Bob als zoon even de rol van vader moest overnemen, om goed voor zijn eigen moeder te kunnen zorgen.

Herkenbare situaties uit eigen familie of vrijwilligerswerk

Ik vroeg me af hoeveel mensen in de zaal deze situaties herkenden. Misschien uit hun eigen familie of misschien juist uit hun vrijwilligerswerk. Want veel vrijwilligers zetten zich in voor ouderen en komen dit soort situaties regelmatig tegen. Zelf herkende ik ook iets, al was het misschien niet wat je zou verwachten. Bob spreekt met zo’n sterk Limburgs accent dat alles wat hij tegen zijn familie zegt ondertiteld wordt. Daar was ik als Braziliaanse heel dankbaar voor! En misschien hadden sommige mensen die avond ook wel ondertiteling gewild toen ze met mij praatten.

Als de film afgelopen is, loop ik snel naar de kapstok om naar huis te gaan. Ik zou graag nog even met andere mensen blijven praten, maar het is al 22.00 uur en als moeder van twee jonge kinderen vallen mijn ogen op dat tijdstip al bijna dicht.

“Tijd om te slapen, of niet dan?”, zegt een mevrouw naast mij, op zoek naar haar eigen jas.

Ik moet lachen. Ik was de avond begonnen met het idee dat ik tussen allemaal oudere mensen zat, maar nu ben ik zelf degene die niet kan wachten om naar bed te gaan. Samen met nog een andere vrouw lopen we naar de lift.

“Was leuk, hè? Zeker een film met een lach en een traan”, zegt de andere vrouw.

Ik knik, want dat heb ik zeker ook zo ervaren. Terwijl misschien de meeste mensen in de zaal gelachen en gehuild hebben uit herkenning van hun eigen ervaringen, heb ik er ook iets van mezelf in kunnen vinden.

Volgens mij zit daar ook de kern van vrijwilligerswerk. We hebben allemaal ons eigen leven, onze eigen ervaringen en onze eigen redenen om vrijwilligerswerk te doen. De een heeft misschien wat meer vrije tijd dan de ander, maar uiteindelijk willen we allemaal iets voor een ander betekenen. En onderweg leren we ook allemaal van elkaar.

Hoor ik ook thuis in het vrijwilligerswerk?

Ja hoor – ook als ik er bijna geen tijd voor heb, ook als ik nog geen witte haren heb, ook als ik een millennial ben. Want uiteindelijk gaat vrijwilligerswerk niet om je leeftijd, je achtergrond of hoe goed je Nederlands spreekt. Het gaat om de verbinding die je maakt met andere mensen. En gelukkig hebben we daar niet altijd ondertiteling voor nodig.

Ook vrijwilligerswerk doen?

Er is passend vrijwilligerswerk voor iedereen.