’Je wereld wordt zoveel groter als je het gewoon gaat doen’

Wandelend door de Tuin der Tuinen vertelt Marvin Cornelder enthousiast over zijn droom: jongeren en ouderen met elkaar verbinden. Niet via ingewikkelde plannen, maar door echte ontmoetingen. “Sommige ouderen hebben zó veel levenservaring en verhalen”, zegt hij. “Dat is echt een schat van waarde. Hoe mooi zou het zijn als jongeren daar iets van mee kunnen krijgen?”

Eigenlijk wilde Marvin vroeger boswachter worden. “Ik hou van de natuur”, vertelt hij terwijl we op een bankje zijn gaan zitten. Maar tijdens corona veranderde dat plan. “Ineens wilde iedereen boswachter worden. Ik dacht: straks is er te veel concurrentie.” Hij begon met werken in de metaal, probeerde de ICT en ontdekte gaandeweg dat hij vooral gelukkig wordt van werken met mensen. “Ik wilde iets doen dat niet commercieel voelde.” Momenteel zit hij in between jobs.

De eerste zaadjes voor zijn huidige droom werden geplant toen hij zijn oma bezocht in haar laatste levensfase in een verpleeghuis. “Ik zag daar veel ouderen die weinig contact meer hadden. Terwijl ze zo veel ervaring en passies hebben die ze kunnen delen.” Eerst dacht Marvin aan een digitaal platform voor videobellen tussen jong en oud, maar hij durfde het idee niet echt aan te pakken. “Ik dacht: wie zit hierop te wachten? Gaat dit wel werken? De grootste drempel zit vaak in gewoon beginnen.”

Later dacht hij terug aan zijn eigen middelbareschooltijd. “Ik voelde me niet altijd op mijn plek. Misschien hadden rolmodellen toen kunnen helpen.” Langzaam vielen de puzzelstukjes samen: jongeren én ouderen verbinden.

Van dromen naar doen

Om ervaring op te doen begon Marvin als vrijwilliger bij Stichting Met je hart, waar ouderen die zich eenzaam voelen maandelijks samen eten. “Ik begeleid de diners, probeer mensen met elkaar in contact te brengen en hou de appgroep bij. Dat vind ik mooi om te doen.”

Via dat vrijwilligerswerk kwam hij steeds meer mensen tegen die met hem meedachten. “Iemand zei: je moet eens met Remke Perk, opbouwwerker bij vanHouten&co, praten.” Dat gesprek bleek een kantelpunt. “Remke dacht mee en stelde vragen die me echt aan het denken zetten. Ook bracht ze me in contact met andere mensen. Daardoor kreeg mijn idee steeds meer vorm.”

Inmiddels werkt Marvin samen met de jongerenwerkers van vanHouten&co aan een plan om jong en oud samen te brengen, bijvoorbeeld tijdens een speciale editie van Willems Eetcafé, waar jongeren koken en samen eten. “Het lijkt me geweldig als ouderen straks ook mee-eten of zelfs meehelpen koken.”

Spannend én bijzonder

Toch vindt Marvin het nog steeds spannend om nieuwe stappen te zetten. “Ik ben perfectionistisch. Dan denk ik al snel: kan ik dit wel? Wie ben ik nou eigenlijk?” Maar juist door er toch voor te gaan, merkt hij hoeveel mooie dingen er ontstaan.

Zo werd hij uitgenodigd bij een bijeenkomst bij Santé Partners waar basisschoolleerlingen een zelfgemaakte film aan de ouderen lieten zien. “Er zat letterlijk alleen een fietspad tussen de school en de ouderen, maar ze hadden nog nooit contact met elkaar gehad.” Marvin vond het spannend. “Ik dacht: wat verwachten ze van mij? Maar het werd een bijzondere middag. De ouderen genoten zichtbaar van de film en de aanwezigheid van de kinderen. Daarna vroegen ze of ik wilde helpen om meer contactmomenten te organiseren.”

Inmiddels is er een vervolg: de groep 8 leerlingen gaan liedjes uit hun eindmusical zingen voor ouderen in Wijkcentrum/cultuur-huis Schoneveld. “Hoe mooi is dat?” glimlacht Marvin.

Schat van waarde

Wat Marvin vooral raakt, zijn de onverwachte ontmoetingen. Zoals die keer in het Wereldhuis, waar hij een vrouw van in de zeventig sprak. “Ze had zo’n stralende lach en zo veel energie.” Of de oudere man die ooit een wereldwijd bekend magazine maakte. “Toen ik vroeg of hij jongeren wilde inspireren, zei hij meteen ja. Maar liever in een klein groepje dan voor een volle klas. Dat soort verhalen ontdek je alleen als je eropuit gaat.”

Vrijwilligerswerk heeft Marvin veel gebracht. “Ik heb ontdekt dat ik goed ben in mensen verbinden. Ik hou van harmonie tussen mensen. Het geeft me voldoening en blijdschap.” Of het uiteindelijk ook betaald werk wordt, weet hij nog niet. “Misschien wel, misschien niet. Maar voorlopig zie ik het vooral als een waardevolle periode waarin ik veel leer.”

Voor anderen die dromen hebben maar twijfelen, heeft hij een duidelijke boodschap: “Denk er niet te veel over na. Ga het gewoon ervaren. Het is makkelijk om in je hoofd te blijven zitten en iets spannend te vinden. Maar als je de stap zet, word je vaak verrast door wat er ontstaat.”

Hij glimlacht. “Je wereld wordt zoveel groter als je het gewoon gaat doen.”

Tekst en foto’s: Milou Oomens.

Dit verhaal verscheen in het blad Vrijwilligers in Houten van de Vrijwilligerscentrale.